Storythai

นี่ยิ่งกว่านิยายรักขาดตอนซะอีก

ไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าจะมีวันที่ต้องมานั่งเขียนไดอารี่ทั้งน้ำตา

เรารู้สึกอึดอัด พูดกับใครก็พูดไม่ได้

หรือพูดไปเธอก็คงไม่อยากฟัง

ทำไมน่ะ ความรักของเราต้องมีทางตันด้วย

อยากตายๆไปซะให้มันรู้แล้วรู้รอดไปเลย

เผื่อในนรกจะมีใครที่เข้าใจเรามากกว่าบนโลก

บางครั้งแม้แต่ตัวเราเองก็ยังไม่เข้าใจตัวเองเลย

รู้มั๊ยว่าเรารักเธอมากแค่ไหน

ที่ยอมทนเธออยู่กับเขาทุกวันนี้ เพราะอะไร

ที่ทนให้เธอมีคนนั้น คนนี้ได้ เพราะอะไร

ที่ยอมอดข้าวอดน้ำโดยไม่เซ้าซี๊เธอ เพราะอะไร

ที่ต้องเข้าโรงพยาบาลหลายครั้งหลายครา เพราะอะไร

ที่ยอมให้เธอโกหก เพราะอะไร

ที่ต้องเป็นลม ตกบันได โดยไม่บอกเธอ เพราะอะไร

ถ้าเป็นคนอื่นที่ไม่ใช่เรา เขาจะยอมเหมือนเราไหม

เธอก็เห็นมาแล้วไม่ใช่หรอ

แล้วเธอก็แก้ตัวกับเขาต่างๆนานา

เรารู้ แต่เราไม่พูด

โกหก หลวงลอกกันสารพัด ตั้งแต่คบกันมา

โกหกได้ทุกเรื่องเพื่อให้ตัวเองรอด

ที่เราไม่รื้อฟื้นเพราะอะไร

เพราะเรารักเธอไง รักจนตาบอดมองอะไรไม่เห็น

เห็นก็ทำเป็นไม่เห็น

กลัวรื้อฟื้นแล้วจะต้องทะเลาะกัน

เราไม่อยากให้เป็นแบบนั้น

ตอนที่รู้ตัวว่าเรามาทีหลัง เจ็บแทบขาดใจตาย

บางทีถ้าเธอมาไม่ทันตอนนั้น เราอาจจะตายไปแล้วก็ได้

แต่เราได้ด่า ได้ว่าเธอซักคำไหม

ให้อภัยเธอทุกอย่าง

วันนั้นเธอบอกว่ากับเราว่าเลิกเขาแล้ว

แต่เธอบอกเขาว่าเราเป็นหลานของเธอ

เธอบอกลบเบอร์ ลบรูปเขาทิ้งแล้ว

แต่ผ่านไปจนถึงปัจจุบัน เบอร์และ รูปนั้นก็ยังอยู่

เธอบอกไม่มีเงิน แต่เธอซื้อของเข้าบ้านทั้งๆที่บ้านนั้นไม่ใช่บ้านเธอ

เธอมีเงินซื้อของพวกนั้น

แต่เธอปล่อยให้เราอดจนต้องเข้าโรงพยาบาล

เราไว้ใจเธอทุกอย่าง

แต่เธอกลับมาฆ่าเราได้อย่างเลือดเย็น

ผลตอบแทนที่ให้มามันชั่งเป็นรางวัลที่ดีเลิศ

สำหรับคนที่รักเธออย่างมากมายเหลือเกิน

เราเป็นโรคกระเพาะ

เรากระเพาะอักเสบ

เราโดนทางมหาวิทยาลัยเรียกสอบสวน

ความดันตก อาการปางตาย

ต้องใช้เครื่องช่วยหายใจ

(ทำไมไม่ตายตั้งแต่วันนั้น จะได้ไม่ทรมานเหมือนวันนี้)

แต่อาการเหล่านี้ไม่สามารถเรียกร้องความสนใจจากเธอได้เลย

แต่ที่หนักหนาที่สุดคือ

ทำไมต้องปล่อยให้เรามีชีวิตที่ย่ำแย่แบบนี้

ทำไมต้องตัดอนาคตเรา

เรามันโง่ โง่ที่ไว้ใจคนผิด

มาฆ่าเราเลยสิ เราทรมาน

จะกลับบ้านก็ไม่กล้าสู้หน้าพ่อแม่

มาฆ่าเราเลยสิ เราพร้อมแล้ว

มาตัดอนาคตกันแบบนี้ เราขอตายดีกว่า

ก่อนตายอยากบอกว่ารักเธอมาก

ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ก็พร้อมให้อภัยเธอเสมอ

แต่ในใจเรา จะมีใครเข้าใจบ้าง

ทำไมคนที่เขารักเรา ต้องปล่อยให้เราทำแบบนี้

ทำไมคนที่เรารัก

เขาต้องทำลายชีวิตเราด้วย

แล้วทีนี้เราจะทำยังไงดีล่ะ

อนาคตมันพังหมดแล้ว

นี่ยิ่งกว่านิยายรักขาดตอนซะอีก

ไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าจะมีวันที่ต้องมานั่งเขียนไดอารี่ทั้งน้ำตา

เรารู้สึกอึดอัด พูดกับใครก็พูดไม่ได้

หรือพูดไปเธอก็คงไม่อยากฟัง

ทำไมน่ะ ความรักของเราต้องมีทางตันด้วย

อยากตายๆไปซะให้มันรู้แล้วรู้รอดไปเลย

เผื่อในนรกจะมีใครที่เข้าใจเรามากกว่าบนโลก

บางครั้งแม้แต่ตัวเราเองก็ยังไม่เข้าใจตัวเองเลย

รู้มั๊ยว่าเรารักเธอมากแค่ไหน

ที่ยอมทนเธออยู่กับเขาทุกวันนี้ เพราะอะไร

ที่ทนให้เธอมีคนนั้น คนนี้ได้ เพราะอะไร

ที่ยอมอดข้าวอดน้ำโดยไม่เซ้าซี๊เธอ เพราะอะไร

ที่ต้องเข้าโรงพยาบาลหลายครั้งหลายครา เพราะอะไร

ที่ยอมให้เธอโกหก เพราะอะไร

ที่ต้องเป็นลม ตกบันได โดยไม่บอกเธอ เพราะอะไร

ถ้าเป็นคนอื่นที่ไม่ใช่เรา เขาจะยอมเหมือนเราไหม

เธอก็เห็นมาแล้วไม่ใช่หรอ

แล้วเธอก็แก้ตัวกับเขาต่างๆนานา

เรารู้ แต่เราไม่พูด

โกหก หลวงลอกกันสารพัด ตั้งแต่คบกันมา

โกหกได้ทุกเรื่องเพื่อให้ตัวเองรอด

ที่เราไม่รื้อฟื้นเพราะอะไร

เพราะเรารักเธอไง รักจนตาบอดมองอะไรไม่เห็น

เห็นก็ทำเป็นไม่เห็น

กลัวรื้อฟื้นแล้วจะต้องทะเลาะกัน

เราไม่อยากให้เป็นแบบนั้น

ตอนที่รู้ตัวว่าเรามาทีหลัง เจ็บแทบขาดใจตาย

บางทีถ้าเธอมาไม่ทันตอนนั้น เราอาจจะตายไปแล้วก็ได้

แต่เราได้ด่า ได้ว่าเธอซักคำไหม

ให้อภัยเธอทุกอย่าง

วันนั้นเธอบอกว่ากับเราว่าเลิกเขาแล้ว

แต่เธอบอกเขาว่าเราเป็นหลานของเธอ

เธอบอกลบเบอร์ ลบรูปเขาทิ้งแล้ว

แต่ผ่านไปจนถึงปัจจุบัน เบอร์และ รูปนั้นก็ยังอยู่

เธอบอกไม่มีเงิน แต่เธอซื้อของเข้าบ้านทั้งๆที่บ้านนั้นไม่ใช่บ้านเธอ

เธอมีเงินซื้อของพวกนั้น

แต่เธอปล่อยให้เราอดจนต้องเข้าโรงพยาบาล

เราไว้ใจเธอทุกอย่าง

แต่เธอกลับมาฆ่าเราได้อย่างเลือดเย็น

ผลตอบแทนที่ให้มามันชั่งเป็นรางวัลที่ดีเลิศ

สำหรับคนที่รักเธออย่างมากมายเหลือเกิน

เราเป็นโรคกระเพาะ

เรากระเพาะอักเสบ

เราโดนทางมหาวิทยาลัยเรียกสอบสวน

ความดันตก อาการปางตาย

ต้องใช้เครื่องช่วยหายใจ

(ทำไมไม่ตายตั้งแต่วันนั้น จะได้ไม่ทรมานเหมือนวันนี้)

แต่อาการเหล่านี้ไม่สามารถเรียกร้องความสนใจจากเธอได้เลย

แต่ที่หนักหนาที่สุดคือ

ทำไมต้องปล่อยให้เรามีชีวิตที่ย่ำแย่แบบนี้

ทำไมต้องตัดอนาคตเรา

เรามันโง่ โง่ที่ไว้ใจคนผิด

มาฆ่าเราเลยสิ เราทรมาน

จะกลับบ้านก็ไม่กล้าสู้หน้าพ่อแม่

มาฆ่าเราเลยสิ เราพร้อมแล้ว

มาตัดอนาคตกันแบบนี้ เราขอตายดีกว่า

ก่อนตายอยากบอกว่ารักเธอมาก

ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ก็พร้อมให้อภัยเธอเสมอ

แต่ในใจเรา จะมีใครเข้าใจบ้าง

ทำไมคนที่เขารักเรา ต้องปล่อยให้เราทำแบบนี้

ทำไมคนที่เรารัก

เขาต้องทำลายชีวิตเราด้วย

แล้วทีนี้เราจะทำยังไงดีล่ะ

อนาคตมันพังหมดแล้ว

รู้ทั้งรู้ ว่าเธอดีไม่พอสำหรับฉัน
รู้ทั้งรู้ ว่าเธอทำกันเจ็บถึงเพียงไหน
รู้ทั้งรู้ ว่านอกจากฉันแล้วเธอยังแอบมีใคร
รู้ทั้งรู้ ว่าเธอจะต้องไป... สักวัน

ร้องไห้ เพื่อที่จะปลดปล่อยความทุกข์
ร้องไห้ เท่าไหร่ก็ยังไม่มีความสุข ได้เพียงเท่านั้น
ร้องไห้ เพราะเราต้องอยู่ไกลกัน
ร้องไห้ เพื่อหวัง... ว่าสักวันเธอจะรักฉันคนเดียว

ยกโทษ ให้เธอทุกอย่างแม้ฉันต้องเจ็บ
ยกโทษ ให้เธอเก็บความรู้สึกดี ๆ ที่ฉันห่วงหา
ยกโทษ ไม่ถือโกรธอะไรเธอ แม้หัวใจต้องด้านชา
ยกโทษ ให้เธอเสมอมา ไม่ว่าเธอจะทำอะไร

ยังคงรัก แม้ว่าวันนี้ฉันจะไม่มีเธออยู่เคียงข้าง
ยังคงรัก แม้ว่าใจเธอห่างฉันสักเพียงไหน
ยังคงรัก ไม่ว่าเธอจะทำผิดสักเท่าไร
ยังคงรัก... เธอตลอดไป แม้เธอจะเป็นคนเลวในสายตาใครก็ตาม

นี่ยิ่งกว่านิยายรักขาดตอนซะอีก

ไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าจะมีวันที่ต้องมานั่งเขียนไดอารี่ทั้งน้ำตา

เรารู้สึกอึดอัด พูดกับใครก็พูดไม่ได้

หรือพูดไปเธอก็คงไม่อยากฟัง

ทำไมน่ะ ความรักของเราต้องมีทางตันด้วย

อยากตายๆไปซะให้มันรู้แล้วรู้รอดไปเลย

เผื่อในนรกจะมีใครที่เข้าใจเรามากกว่าบนโลก

บางครั้งแม้แต่ตัวเราเองก็ยังไม่เข้าใจตัวเองเลย

รู้มั๊ยว่าเรารักเธอมากแค่ไหน

ที่ยอมทนเธออยู่กับเขาทุกวันนี้ เพราะอะไร

ที่ทนให้เธอมีคนนั้น คนนี้ได้ เพราะอะไร

ที่ยอมอดข้าวอดน้ำโดยไม่เซ้าซี๊เธอ เพราะอะไร

ที่ต้องเข้าโรงพยาบาลหลายครั้งหลายครา เพราะอะไร

ที่ยอมให้เธอโกหก เพราะอะไร

ที่ต้องเป็นลม ตกบันได โดยไม่บอกเธอ เพราะอะไร

ถ้าเป็นคนอื่นที่ไม่ใช่เรา เขาจะยอมเหมือนเราไหม

เธอก็เห็นมาแล้วไม่ใช่หรอ

แล้วเธอก็แก้ตัวกับเขาต่างๆนานา

เรารู้ แต่เราไม่พูด

โกหก หลวงลอกกันสารพัด ตั้งแต่คบกันมา

โกหกได้ทุกเรื่องเพื่อให้ตัวเองรอด

ที่เราไม่รื้อฟื้นเพราะอะไร

เพราะเรารักเธอไง รักจนตาบอดมองอะไรไม่เห็น

เห็นก็ทำเป็นไม่เห็น

กลัวรื้อฟื้นแล้วจะต้องทะเลาะกัน

เราไม่อยากให้เป็นแบบนั้น

ตอนที่รู้ตัวว่าเรามาทีหลัง เจ็บแทบขาดใจตาย

บางทีถ้าเธอมาไม่ทันตอนนั้น เราอาจจะตายไปแล้วก็ได้

แต่เราได้ด่า ได้ว่าเธอซักคำไหม

ให้อภัยเธอทุกอย่าง

วันนั้นเธอบอกว่ากับเราว่าเลิกเขาแล้ว

แต่เธอบอกเขาว่าเราเป็นหลานของเธอ

เธอบอกลบเบอร์ ลบรูปเขาทิ้งแล้ว

แต่ผ่านไปจนถึงปัจจุบัน เบอร์และ รูปนั้นก็ยังอยู่

เธอบอกไม่มีเงิน แต่เธอซื้อของเข้าบ้านทั้งๆที่บ้านนั้นไม่ใช่บ้านเธอ

เธอมีเงินซื้อของพวกนั้น

แต่เธอปล่อยให้เราอดจนต้องเข้าโรงพยาบาล

เราไว้ใจเธอทุกอย่าง

แต่เธอกลับมาฆ่าเราได้อย่างเลือดเย็น

ผลตอบแทนที่ให้มามันชั่งเป็นรางวัลที่ดีเลิศ

สำหรับคนที่รักเธออย่างมากมายเหลือเกิน

เราเป็นโรคกระเพาะ

เรากระเพาะอักเสบ

เราโดนทางมหาวิทยาลัยเรียกสอบสวน

ความดันตก อาการปางตาย

ต้องใช้เครื่องช่วยหายใจ

(ทำไมไม่ตายตั้งแต่วันนั้น จะได้ไม่ทรมานเหมือนวันนี้)

แต่อาการเหล่านี้ไม่สามารถเรียกร้องความสนใจจากเธอได้เลย

แต่ที่หนักหนาที่สุดคือ

ทำไมต้องปล่อยให้เรามีชีวิตที่ย่ำแย่แบบนี้

ทำไมต้องตัดอนาคตเรา

เรามันโง่ โง่ที่ไว้ใจคนผิด

มาฆ่าเราเลยสิ เราทรมาน

จะกลับบ้านก็ไม่กล้าสู้หน้าพ่อแม่

มาฆ่าเราเลยสิ เราพร้อมแล้ว

มาตัดอนาคตกันแบบนี้ เราขอตายดีกว่า

ก่อนตายอยากบอกว่ารักเธอมาก

ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ก็พร้อมให้อภัยเธอเสมอ

แต่ในใจเรา จะมีใครเข้าใจบ้าง

ทำไมคนที่เขารักเรา ต้องปล่อยให้เราทำแบบนี้

ทำไมคนที่เรารัก

เขาต้องทำลายชีวิตเราด้วย

แล้วทีนี้เราจะทำยังไงดีล่ะ

อนาคตมันพังหมดแล้ว

รู้ทั้งรู้ ว่าเธอดีไม่พอสำหรับฉัน
รู้ทั้งรู้ ว่าเธอทำกันเจ็บถึงเพียงไหน
รู้ทั้งรู้ ว่านอกจากฉันแล้วเธอยังแอบมีใคร
รู้ทั้งรู้ ว่าเธอจะต้องไป... สักวัน

ร้องไห้ เพื่อที่จะปลดปล่อยความทุกข์
ร้องไห้ เท่าไหร่ก็ยังไม่มีความสุข ได้เพียงเท่านั้น
ร้องไห้ เพราะเราต้องอยู่ไกลกัน
ร้องไห้ เพื่อหวัง... ว่าสักวันเธอจะรักฉันคนเดียว

ยกโทษ ให้เธอทุกอย่างแม้ฉันต้องเจ็บ
ยกโทษ ให้เธอเก็บความรู้สึกดี ๆ ที่ฉันห่วงหา
ยกโทษ ไม่ถือโกรธอะไรเธอ แม้หัวใจต้องด้านชา
ยกโทษ ให้เธอเสมอมา ไม่ว่าเธอจะทำอะไร

ยังคงรัก แม้ว่าวันนี้ฉันจะไม่มีเธออยู่เคียงข้าง
ยังคงรัก แม้ว่าใจเธอห่างฉันสักเพียงไหน
ยังคงรัก ไม่ว่าเธอจะทำผิดสักเท่าไร
ยังคงรัก... เธอตลอดไป แม้เธอจะเป็นคนเลวในสายตาใครก็ตาม

ประสบการณ์ที่ดี ไม่จำเป็นต้องทำให้เรามีความสุขสดชื่นเสมอไป

หลายครั้งที่ความเจ็บปวดทุกข์เศร้าก็ทำให้ชีวิตเราดีขึ้นได้

คำว่าดีขึ้นในที่นี้หมายถึงการเรียนรู้ชีวิต

มีพัฒนาการทางจิตใจ เข้มแข็งขึ้น รอบคอบในการดำเนินชีวิตมากขึ้น

"การผิดหวังไม่ได้ทำให้เราแย่ลง แต่ความคิดของเราต่างหาก

จำง่ายๆ ว่า ปล่อยวางเป็นตัวหาร ฟุ้งซ่านเป็นตัวคูณ"

และคนที่ชอกช้ำระกำใจกับการผิดหวังนั้น ไม่ใช่เพราะใครอื่นเลย

แต่มาจาก "พฤติกรรมซ้ำเติมตัวเอง" เช่น

1. ซ้ำเติมตัวเองด้วยความคิดทางลบตลอดเวลา

ควรมองโลกตามสภาพความเป็นจริงว่าทุกสิ่งเป็นสิ่งไม่แน่นอน

ทุกอย่างไม่คงที่ แต่แปรเปลี่ยนไปตามเหตุปัจจัย

2. ซ้ำเติมตัวเองด้วยการอยู่คนเดียว

ควรหากิจกรรมอะไรทำเพื่อให้ใจเราจดจ่ออยู่กับงานนั้น

แทนที่จะอยู่คนเดียวปล่อยให้สมองปรุงแต่งไปตามอารมณ์

3. ซ้ำเติมตัวเองด้วยการปิดโอกาสดีๆ ในชีวิต

อยอย่าจองจำจิตใจของเราด้วยข้อหาที่ยัดเยียดให้ตัวเอง

ปลดปล่อยตัวเองจากพันธนาการที่มองไม่เห็นเหล่านั้น

ไม่ว่าเราจะผิดหวังจากเรื่องอะไรก็ตาม

...อกหวัง...สอบตก...ตกงาน...

ตัวเราเองเท่านั้นที่จะทำให้ชีวิตของเราไปในแนวทางไหน

แม้บางทีการที่เราคิดไปในทางแง่บวก

จะเหมือนเป็นการหลอกตัวเอง

แต่มันก็ทำให้เรารู้สึกดีขึ้นในช่วงหนึ่ง...ไม่ใช่หรอ?

นี่ยิ่งกว่านิยายรักขาดตอนซะอีก

ไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าจะมีวันที่ต้องมานั่งเขียนไดอารี่ทั้งน้ำตา

เรารู้สึกอึดอัด พูดกับใครก็พูดไม่ได้

หรือพูดไปเธอก็คงไม่อยากฟัง

ทำไมน่ะ ความรักของเราต้องมีทางตันด้วย

อยากตายๆไปซะให้มันรู้แล้วรู้รอดไปเลย

เผื่อในนรกจะมีใครที่เข้าใจเรามากกว่าบนโลก

บางครั้งแม้แต่ตัวเราเองก็ยังไม่เข้าใจตัวเองเลย

รู้มั๊ยว่าเรารักเธอมากแค่ไหน

ที่ยอมทนเธออยู่กับเขาทุกวันนี้ เพราะอะไร

ที่ทนให้เธอมีคนนั้น คนนี้ได้ เพราะอะไร

ที่ยอมอดข้าวอดน้ำโดยไม่เซ้าซี๊เธอ เพราะอะไร

ที่ต้องเข้าโรงพยาบาลหลายครั้งหลายครา เพราะอะไร

ที่ยอมให้เธอโกหก เพราะอะไร

ที่ต้องเป็นลม ตกบันได โดยไม่บอกเธอ เพราะอะไร

ถ้าเป็นคนอื่นที่ไม่ใช่เรา เขาจะยอมเหมือนเราไหม

เธอก็เห็นมาแล้วไม่ใช่หรอ

แล้วเธอก็แก้ตัวกับเขาต่างๆนานา

เรารู้ แต่เราไม่พูด

โกหก หลวงลอกกันสารพัด ตั้งแต่คบกันมา

โกหกได้ทุกเรื่องเพื่อให้ตัวเองรอด

ที่เราไม่รื้อฟื้นเพราะอะไร

เพราะเรารักเธอไง รักจนตาบอดมองอะไรไม่เห็น

เห็นก็ทำเป็นไม่เห็น

กลัวรื้อฟื้นแล้วจะต้องทะเลาะกัน

เราไม่อยากให้เป็นแบบนั้น

ตอนที่รู้ตัวว่าเรามาทีหลัง เจ็บแทบขาดใจตาย

บางทีถ้าเธอมาไม่ทันตอนนั้น เราอาจจะตายไปแล้วก็ได้

แต่เราได้ด่า ได้ว่าเธอซักคำไหม

ให้อภัยเธอทุกอย่าง

วันนั้นเธอบอกว่ากับเราว่าเลิกเขาแล้ว

แต่เธอบอกเขาว่าเราเป็นหลานของเธอ

เธอบอกลบเบอร์ ลบรูปเขาทิ้งแล้ว

แต่ผ่านไปจนถึงปัจจุบัน เบอร์และ รูปนั้นก็ยังอยู่

เธอบอกไม่มีเงิน แต่เธอซื้อของเข้าบ้านทั้งๆที่บ้านนั้นไม่ใช่บ้านเธอ

เธอมีเงินซื้อของพวกนั้น

แต่เธอปล่อยให้เราอดจนต้องเข้าโรงพยาบาล

เราไว้ใจเธอทุกอย่าง

แต่เธอกลับมาฆ่าเราได้อย่างเลือดเย็น

ผลตอบแทนที่ให้มามันชั่งเป็นรางวัลที่ดีเลิศ

สำหรับคนที่รักเธออย่างมากมายเหลือเกิน

เราเป็นโรคกระเพาะ

เรากระเพาะอักเสบ

เราโดนทางมหาวิทยาลัยเรียกสอบสวน

ความดันตก อาการปางตาย

ต้องใช้เครื่องช่วยหายใจ

(ทำไมไม่ตายตั้งแต่วันนั้น จะได้ไม่ทรมานเหมือนวันนี้)

แต่อาการเหล่านี้ไม่สามารถเรียกร้องความสนใจจากเธอได้เลย

แต่ที่หนักหนาที่สุดคือ

ทำไมต้องปล่อยให้เรามีชีวิตที่ย่ำแย่แบบนี้

ทำไมต้องตัดอนาคตเรา

เรามันโง่ โง่ที่ไว้ใจคนผิด

มาฆ่าเราเลยสิ เราทรมาน

จะกลับบ้านก็ไม่กล้าสู้หน้าพ่อแม่

มาฆ่าเราเลยสิ เราพร้อมแล้ว

มาตัดอนาคตกันแบบนี้ เราขอตายดีกว่า

ก่อนตายอยากบอกว่ารักเธอมาก

ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ก็พร้อมให้อภัยเธอเสมอ

แต่ในใจเรา จะมีใครเข้าใจบ้าง

ทำไมคนที่เขารักเรา ต้องปล่อยให้เราทำแบบนี้

ทำไมคนที่เรารัก

เขาต้องทำลายชีวิตเราด้วย

แล้วทีนี้เราจะทำยังไงดีล่ะ

อนาคตมันพังหมดแล้ว

รู้ทั้งรู้ ว่าเธอดีไม่พอสำหรับฉัน
รู้ทั้งรู้ ว่าเธอทำกันเจ็บถึงเพียงไหน
รู้ทั้งรู้ ว่านอกจากฉันแล้วเธอยังแอบมีใคร
รู้ทั้งรู้ ว่าเธอจะต้องไป... สักวัน

ร้องไห้ เพื่อที่จะปลดปล่อยความทุกข์
ร้องไห้ เท่าไหร่ก็ยังไม่มีความสุข ได้เพียงเท่านั้น
ร้องไห้ เพราะเราต้องอยู่ไกลกัน
ร้องไห้ เพื่อหวัง... ว่าสักวันเธอจะรักฉันคนเดียว

ยกโทษ ให้เธอทุกอย่างแม้ฉันต้องเจ็บ
ยกโทษ ให้เธอเก็บความรู้สึกดี ๆ ที่ฉันห่วงหา
ยกโทษ ไม่ถือโกรธอะไรเธอ แม้หัวใจต้องด้านชา
ยกโทษ ให้เธอเสมอมา ไม่ว่าเธอจะทำอะไร

ยังคงรัก แม้ว่าวันนี้ฉันจะไม่มีเธออยู่เคียงข้าง
ยังคงรัก แม้ว่าใจเธอห่างฉันสักเพียงไหน
ยังคงรัก ไม่ว่าเธอจะทำผิดสักเท่าไร
ยังคงรัก... เธอตลอดไป แม้เธอจะเป็นคนเลวในสายตาใครก็ตาม

ประสบการณ์ที่ดี ไม่จำเป็นต้องทำให้เรามีความสุขสดชื่นเสมอไป

หลายครั้งที่ความเจ็บปวดทุกข์เศร้าก็ทำให้ชีวิตเราดีขึ้นได้

คำว่าดีขึ้นในที่นี้หมายถึงการเรียนรู้ชีวิต

มีพัฒนาการทางจิตใจ เข้มแข็งขึ้น รอบคอบในการดำเนินชีวิตมากขึ้น

"การผิดหวังไม่ได้ทำให้เราแย่ลง แต่ความคิดของเราต่างหาก

จำง่ายๆ ว่า ปล่อยวางเป็นตัวหาร ฟุ้งซ่านเป็นตัวคูณ"

และคนที่ชอกช้ำระกำใจกับการผิดหวังนั้น ไม่ใช่เพราะใครอื่นเลย

แต่มาจาก "พฤติกรรมซ้ำเติมตัวเอง" เช่น

1. ซ้ำเติมตัวเองด้วยความคิดทางลบตลอดเวลา

ควรมองโลกตามสภาพความเป็นจริงว่าทุกสิ่งเป็นสิ่งไม่แน่นอน

ทุกอย่างไม่คงที่ แต่แปรเปลี่ยนไปตามเหตุปัจจัย

2. ซ้ำเติมตัวเองด้วยการอยู่คนเดียว

ควรหากิจกรรมอะไรทำเพื่อให้ใจเราจดจ่ออยู่กับงานนั้น

แทนที่จะอยู่คนเดียวปล่อยให้สมองปรุงแต่งไปตามอารมณ์

3. ซ้ำเติมตัวเองด้วยการปิดโอกาสดีๆ ในชีวิต

อยอย่าจองจำจิตใจของเราด้วยข้อหาที่ยัดเยียดให้ตัวเอง

ปลดปล่อยตัวเองจากพันธนาการที่มองไม่เห็นเหล่านั้น

ไม่ว่าเราจะผิดหวังจากเรื่องอะไรก็ตาม

...อกหวัง...สอบตก...ตกงาน...

ตัวเราเองเท่านั้นที่จะทำให้ชีวิตของเราไปในแนวทางไหน

แม้บางทีการที่เราคิดไปในทางแง่บวก

จะเหมือนเป็นการหลอกตัวเอง

แต่มันก็ทำให้เรารู้สึกดีขึ้นในช่วงหนึ่ง...ไม่ใช่หรอ?

-เรื่องราวต่อจากปวดร้าว...3

สมองมันตึ๊บไปหมด ตอนนี้อ้วนกำลังโทรไปง้อเขาอยู่แน่ๆ

ความจริงอ้วนต่างหากที่จะต้องเป็นฝ่ายง้อยู ยูไม่ได้ทำอะไรผิดนี่

แล้วมันผิดด้วยหรือที่ยูโทรไปหาเขา

ใครกันแน่ที่จะต้องโกรธ? มันคือยูไม่ใช่ร๋?

แล้วทำไมยูต้องเป็นฝ่ายเสียเปรียบอ้วนทุกอย่าง ทั้งๆที่เรื่องนี้ยูเป็นต่อไม่ใช่ร๋

สารพัดคำถามที่อยู่ในหัว ที่ยูไม่สามารถหาคำตอบได้

ยูไม่รู้หรอกว่าน้ำตามันไหลมาตั้งแต่เมื่อไร รู้แต่ว่าตอนนี้เสื้อเปียกไปหมด

นี่ยูร้องไห้มานานเท่าไรแล้ว ตอนนี้ยูปวดหัว ปวดขมับ

ยูไม่อยากคิดอะไร แต่ทำไมยิ่งห้ามไม่ให้คิด มันกลับยิ่งคิด คิดไปสารพัด

................ครู่ใหญ่ๆ อ้วนโทรมา.............

อ้วน : ยูโทรไปกี่เบอร์

ยู : เบอร์เดียว <ความจริงแล้วยังมีอีกกี่เบอร์ล่ะ>

อ้วน : ยูโทรไปทำไม <ดุอีกแล้ว>

ยู : ก็อยากรู้

อ้วน : ไปบอกเขาว่าเราเป็นแฟนกันแบบนั้นได้ยังไง

ยู : ยูขอโทษ...แต่ทำไมอ้วนไม่บอกยู...ทำไมอ้วนต้องโกหกยูด้วยล่ะ

...ถ้าบอกยู...ยูจะไม่เสียใจขนาดนี้...ตอนนี้ยูรู้ว่าอ้วนมีใครอีก...

ยูคุยกับเขา...ยูก็ไม่ได้คิดอะไรมาก...

แต่ที่ยูเสียใจคือ...ทำไมอ้วนต้องโกหกยู...ทำไมต้องทำท่าทางแบบนั้นใส่ยู...

เรารักกันไม่ใช่ร๋...ยูไม่ได้ห้ามน่ะ...คนเราห้ามจิตใจกันไม่ได้...

อ้วนน่าจะบอกยูซักคำ...

อ้วน : ........<เงียบ>........

อ้วนวางโทรศัพท์ไปตอนไน๋ ที่พูดมา ยูพูดคนเดียวร๋

ทำไมล่ะ? ทำไมไม่ง้อยูซักคำ? ทำไมไม่ขอโทษยูล่ะ?

นาทีนี้ยูอึดอัดจนต้องปล่อยโฮออกมาเต็มที่

เอาเถอะยู ถ้าอยากร้องก็ร้องออกมาให้เต็มที่ ร้องออกมาให้หมด

"หนู!! ถอยเร็วลูก!" คุณแม่ตะโกนบอกด้วยอาการตื่นๆ

ยูนั่งทำหน้างงๆ พอหันไปด้านหลังก็เจอก้อนดินขนาดใหญ่เท่าลูกบาสกำลังไหลช้าๆจากเนินข้างบน ลงมาตรงทีที่ยูนั่งอยู่ด้านล่างพอดี

ยูลุกขึ้นช้าๆ เพราะไม่คิดหรอกว่าก้อนดินก้อนนั้นจะไหลได้ทันทับยู

แต่ยูคิดผิด มันไหลมาเร็วกว่าที่คิด คุณแม่รีบเอาขามายันก้อนหินก้อนนั้นไว้...

คุณแม่ : บอกให้ถอย ให้ถอย ทำไมไม่ถอยล่ะลูก

ยู : คุณแม่บอกให้หนูถอย แต่ทำไมคุณแม่ไม่ถอยล่ะ 555 บอกแต่เขา เลยโดนตัวเองเลย

<ยูในวัย 4 ขวบกว่าๆ กำลังหัวเราะเยาะคุณแม่>

คืนนั้นคุณแม่นั่งเอายามาทาขาตัวเอง

ยู : คุณแม่เจ็บร๋ค่ะ ดูสิเล็บเขียวหมดเลย

คุณแม่ : "แค่นี้คุณแม่ไม่เจ็บหรอกค่ะ แต่ถ้าหนูเป็นอะไรไป คุณแม่จะเจ็บมากกว่านี้หลายเท่าเลยน่ะค่ะ"

อยู่ๆภาพแม่ก็ปรากฏขึ้นมา...จริงสิ...รักที่แท้จริงของเราอยู่ที่ไน๋กัน

พอเถอะเรา เลิกร้องไห้เถอะ มันไม่มีประโยชน์อะไรหรอก

ตอนนี้ยูปวดหัวมาก ยูลุกขึ้นไปหยิบยาแก้ปวดมากิน

รู้สึกเวียนหัว กินเสร็จยูจะเข้านอน พอตื่นมาจะได้สดชื่น

และก็หวังว่าเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดในวันนี้คงเป็นแค่ความฝัน

ที่พอตื่นมาอีกที ก็คือโลกของความจริงที่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น

"อ้วนสัญญา...อ้วนจะรักยู และแคร์ยูทุกอย่าง"

"ห้ามนอกใจอ้วนน่ะ"

"เชื่่อใจและไว้ใจอ้วนน่ะที่รัก"

คำพูดเหล่านี้อ้วนเป็นคนพูดเองไม่ใช่ร๋

อ้วนทำให้ยูไว้ใจแต่ตอนนี้ยูรู้สึกผิดหวัง

น้ำตายูไหลออกมาอีกแล้ว ทั้งๆที่ตอนนี้ตาบวมไปหมด

แต่น้ำตาก็ยังคงไหลออกมา ทำไมยูต้องรักอ้วนขนาดนี้

ภาพที่ยูเห็นตอนนี้ คือภาพของอ้วน สลับ กับภาพของคุณแม่

ยูยกผ้าห่มขึ้นมาห่ม ทำไมมันหนาวจัง แต่เหงื่อก็ออกท่วมตัว

ยูหายใจไม่ออก ยูปวดหัวจนแทบทนไม่ไหว ปวดท้อง ปวดตา

ยูลืมตาไม่ขึ้น หายใจไม่ออก ยูขยับตัวไม่ได้ มันทรมานเหลือเกิน

"คุณค่ะ ตื่นค่ะ คุณค่ะ ตื่นรึยัง คุณค่ะ ตื่นๆ"

ไม่รู้ใครกันมาตะโกนใส่หูยู

"คุณค่ะตื่นมาทำบัตรค่ะ นี่พยาบาลน่ะค่ะ ตื่นเถอะค่ะ"

???พยาบาล??? ยูมาอยู่โรงพยาบาลร๋ มาตั้งแต่เมื่อไร

"คุณค่ะ คุณค่ะ ยังไม่ยอมตื่นอีก คงต้องรออีกซักครู่ ฉีดยานอนหลับไป ฤทธิ์ยาคงยังไม่หมด"

ยูโดนฉีดยา ไม่รู้ตัวเลย ยูอยากตอบสนองน่ะคุณพยาบาล

แต่ขยับตัวไม่ได้เลย ตาก็ลืมไม่ขึ้น ปากก็ขยับไม่ได้

ทำไมเนื้อตัวมันหนัก ไปหมดแบบนี้ ยูเป็นอะไรไป

"ไปคิดมากเรื่องอะไรน๊อลูกสาว ดูสิร้องให้จนตาบวมตาช้ำหมดแล้ว"

นี่มันเสียงป๋านี่ ป๋าพายูมาโรงพยาบาลร๋

ซักครู่ยูค่อยๆลืมตาขึ้น มันพร่าไปหมด ไม่เห็นอะไรนอกจากเพดาน

รู้สึกหนักๆที่ตา ปวดหางตามาก

ยูลองหลับตา แล้วลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง กลอกตาไปมา

ภาพที่เห็นคืออ้วนนั่งกุมมือยูอยู่ข้างๆเตียง

ตอนนี้ยูตามันพร่าไปหมด เพราะน้ำตาคลอเบ้า

ก่อนที่น้ำตาจะไหลผ่านหางตาลงมาถึงใบหู

.........ยูออกจากโรงพยาบาล..........

อ้วน : ยูอย่าทำแบบนี้อีกน่ะ

ยู : ..........<ไม่ตอบ เพราะกลัวคำพูดกับน้ำตามันจะออกมาพร้อมกัน>

อ้วน : อย่าทำแบบนี้อีกน่ะ อ้วนตกใจมากเลย ทำไมยูไม่รออ้วนกลับมาก่อน

มีอะไรเราก็คุยกันสิที่รัก

ยู : ยูไม่ได้ทำอะไร มันเป็นของมันเอง<เสียงสั่น น้ำตาไหล>

อ้วน : อ้วนรักยูน่ะ มีอะไรเราก็พูดกันสิ ถ้าไม่พูดอ้วนก็ไม่รู้ว่ายูคิดอะไรอยู่

ยู : ยูไม่ได้โกรธอะไรอ้วนเลยที่อ้วนมีใครอีกคน ยูรักอ้วนมาก

จนไม่อาจโกรธอ้วนได้ลง อ้วนจะมีใครอีกยูไม่ว่าเลยน่ะ แต่มีอะไรอ้วนต้องบอกยูน่ะ

ให้ยูได้รับรู้ แม้ว่ารู้แล้วต้องเจ็บ แต่ก็ยังเจ็บน้อยกว่าการปิดบังกันแบบนี้

 ....นาทีนี้เราต่างก็อยู่ในอ้อมแขนของกันและกัน น้ำตายูยังไหลออกมาเรื่อยๆ...

€ ยูไม่รู้หรอกน่ะ ว่าอะไรทำให้ยูรักอ้วนมากขนาดนี้ ความรัก ความผูกพันธ์ ที่เราสร้างไว้ด้วยกัน มันหนาแน่นกว่าที่อะไรจะทำลายได้ ยูกล้าพูดได้เต็มปากเลยว่า นอกจากครอบครัวแล้ว คนที่ยูรักมากที่สุดอีกคนหนึ่งคืออ้วน เพราะรักจึงยอมอดทนทุกอย่างแม้จะเจ็บปวดแค่ไหนก็ยอม ถ้าหากว่าอ้วนทำแล้วมีความสุข ยูก็พร้อมที่จะปรับตัว เพื่อความสุขของอ้วน

"คนเรารักกันต้องเข้าใจกัน

แต่ถ้าเราไม่พยายามเข้าใจเขาก่อน

ก็อย่าหวังให้เขามาเข้าใจเรา"

ความรู้สึกที่เรียกว่า"รัก"ที่ยูให้อ้วนไป ไม่เคยลดลงเลย มีแต่เพิ่มขึ้นทุกๆวัน แต่มันมีความรู้สึกบางอย่างของยูนั้นเปลี่ยนไป ยูรู้สึกไม่เหมือนเดิม เวลายูอยู่กับอ้วน อยู่บ้านอ้วน ยูรู้สึกอยากร้องให้ ความรู้สึกแบบนี้มันคืออะไร<ใครรู้ช่วยบอกที>

แต่ขอให้ไว้ใจยูน่ะที่รัก ยูรักอ้วน รักจนยอมทุกอย่าง แม้อ้วนจะโทรไปง้อ"คนดี"แล้วบอกเขาว่า"ยูเป็นแค่หลาน"ของอ้วนก็ตาม  

เพลงนี้ให้อ้วนน่ะ

....มันจี๊ดที่หัวใจ....

นี่ยิ่งกว่านิยายรักขาดตอนซะอีก

ไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าจะมีวันที่ต้องมานั่งเขียนไดอารี่ทั้งน้ำตา

เรารู้สึกอึดอัด พูดกับใครก็พูดไม่ได้

หรือพูดไปเธอก็คงไม่อยากฟัง

ทำไมน่ะ ความรักของเราต้องมีทางตันด้วย

อยากตายๆไปซะให้มันรู้แล้วรู้รอดไปเลย

เผื่อในนรกจะมีใครที่เข้าใจเรามากกว่าบนโลก

บางครั้งแม้แต่ตัวเราเองก็ยังไม่เข้าใจตัวเองเลย

รู้มั๊ยว่าเรารักเธอมากแค่ไหน

ที่ยอมทนเธออยู่กับเขาทุกวันนี้ เพราะอะไร

ที่ทนให้เธอมีคนนั้น คนนี้ได้ เพราะอะไร

ที่ยอมอดข้าวอดน้ำโดยไม่เซ้าซี๊เธอ เพราะอะไร

ที่ต้องเข้าโรงพยาบาลหลายครั้งหลายครา เพราะอะไร

ที่ยอมให้เธอโกหก เพราะอะไร

ที่ต้องเป็นลม ตกบันได โดยไม่บอกเธอ เพราะอะไร

ถ้าเป็นคนอื่นที่ไม่ใช่เรา เขาจะยอมเหมือนเราไหม

เธอก็เห็นมาแล้วไม่ใช่หรอ

แล้วเธอก็แก้ตัวกับเขาต่างๆนานา

เรารู้ แต่เราไม่พูด

โกหก หลวงลอกกันสารพัด ตั้งแต่คบกันมา

โกหกได้ทุกเรื่องเพื่อให้ตัวเองรอด

ที่เราไม่รื้อฟื้นเพราะอะไร

เพราะเรารักเธอไง รักจนตาบอดมองอะไรไม่เห็น

เห็นก็ทำเป็นไม่เห็น

กลัวรื้อฟื้นแล้วจะต้องทะเลาะกัน

เราไม่อยากให้เป็นแบบนั้น

ตอนที่รู้ตัวว่าเรามาทีหลัง เจ็บแทบขาดใจตาย

บางทีถ้าเธอมาไม่ทันตอนนั้น เราอาจจะตายไปแล้วก็ได้

แต่เราได้ด่า ได้ว่าเธอซักคำไหม

ให้อภัยเธอทุกอย่าง

วันนั้นเธอบอกว่ากับเราว่าเลิกเขาแล้ว

แต่เธอบอกเขาว่าเราเป็นหลานของเธอ

เธอบอกลบเบอร์ ลบรูปเขาทิ้งแล้ว

แต่ผ่านไปจนถึงปัจจุบัน เบอร์และ รูปนั้นก็ยังอยู่

เธอบอกไม่มีเงิน แต่เธอซื้อของเข้าบ้านทั้งๆที่บ้านนั้นไม่ใช่บ้านเธอ

เธอมีเงินซื้อของพวกนั้น

แต่เธอปล่อยให้เราอดจนต้องเข้าโรงพยาบาล

เราไว้ใจเธอทุกอย่าง

แต่เธอกลับมาฆ่าเราได้อย่างเลือดเย็น

ผลตอบแทนที่ให้มามันชั่งเป็นรางวัลที่ดีเลิศ

สำหรับคนที่รักเธออย่างมากมายเหลือเกิน

เราเป็นโรคกระเพาะ

เรากระเพาะอักเสบ

เราโดนทางมหาวิทยาลัยเรียกสอบสวน

ความดันตก อาการปางตาย

ต้องใช้เครื่องช่วยหายใจ

(ทำไมไม่ตายตั้งแต่วันนั้น จะได้ไม่ทรมานเหมือนวันนี้)

แต่อาการเหล่านี้ไม่สามารถเรียกร้องความสนใจจากเธอได้เลย

แต่ที่หนักหนาที่สุดคือ

ทำไมต้องปล่อยให้เรามีชีวิตที่ย่ำแย่แบบนี้

ทำไมต้องตัดอนาคตเรา

เรามันโง่ โง่ที่ไว้ใจคนผิด

มาฆ่าเราเลยสิ เราทรมาน

จะกลับบ้านก็ไม่กล้าสู้หน้าพ่อแม่

มาฆ่าเราเลยสิ เราพร้อมแล้ว

มาตัดอนาคตกันแบบนี้ เราขอตายดีกว่า

ก่อนตายอยากบอกว่ารักเธอมาก

ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ก็พร้อมให้อภัยเธอเสมอ

แต่ในใจเรา จะมีใครเข้าใจบ้าง

ทำไมคนที่เขารักเรา ต้องปล่อยให้เราทำแบบนี้

ทำไมคนที่เรารัก

เขาต้องทำลายชีวิตเราด้วย

แล้วทีนี้เราจะทำยังไงดีล่ะ

อนาคตมันพังหมดแล้ว

รู้ทั้งรู้ ว่าเธอดีไม่พอสำหรับฉัน
รู้ทั้งรู้ ว่าเธอทำกันเจ็บถึงเพียงไหน
รู้ทั้งรู้ ว่านอกจากฉันแล้วเธอยังแอบมีใคร
รู้ทั้งรู้ ว่าเธอจะต้องไป... สักวัน

ร้องไห้ เพื่อที่จะปลดปล่อยความทุกข์
ร้องไห้ เท่าไหร่ก็ยังไม่มีความสุข ได้เพียงเท่านั้น
ร้องไห้ เพราะเราต้องอยู่ไกลกัน
ร้องไห้ เพื่อหวัง... ว่าสักวันเธอจะรักฉันคนเดียว

ยกโทษ ให้เธอทุกอย่างแม้ฉันต้องเจ็บ
ยกโทษ ให้เธอเก็บความรู้สึกดี ๆ ที่ฉันห่วงหา
ยกโทษ ไม่ถือโกรธอะไรเธอ แม้หัวใจต้องด้านชา
ยกโทษ ให้เธอเสมอมา ไม่ว่าเธอจะทำอะไร

ยังคงรัก แม้ว่าวันนี้ฉันจะไม่มีเธออยู่เคียงข้าง
ยังคงรัก แม้ว่าใจเธอห่างฉันสักเพียงไหน
ยังคงรัก ไม่ว่าเธอจะทำผิดสักเท่าไร
ยังคงรัก... เธอตลอดไป แม้เธอจะเป็นคนเลวในสายตาใครก็ตาม

ประสบการณ์ที่ดี ไม่จำเป็นต้องทำให้เรามีความสุขสดชื่นเสมอไป

หลายครั้งที่ความเจ็บปวดทุกข์เศร้าก็ทำให้ชีวิตเราดีขึ้นได้

คำว่าดีขึ้นในที่นี้หมายถึงการเรียนรู้ชีวิต

มีพัฒนาการทางจิตใจ เข้มแข็งขึ้น รอบคอบในการดำเนินชีวิตมากขึ้น

"การผิดหวังไม่ได้ทำให้เราแย่ลง แต่ความคิดของเราต่างหาก

จำง่ายๆ ว่า ปล่อยวางเป็นตัวหาร ฟุ้งซ่านเป็นตัวคูณ"

และคนที่ชอกช้ำระกำใจกับการผิดหวังนั้น ไม่ใช่เพราะใครอื่นเลย

แต่มาจาก "พฤติกรรมซ้ำเติมตัวเอง" เช่น

1. ซ้ำเติมตัวเองด้วยความคิดทางลบตลอดเวลา

ควรมองโลกตามสภาพความเป็นจริงว่าทุกสิ่งเป็นสิ่งไม่แน่นอน

ทุกอย่างไม่คงที่ แต่แปรเปลี่ยนไปตามเหตุปัจจัย

2. ซ้ำเติมตัวเองด้วยการอยู่คนเดียว

ควรหากิจกรรมอะไรทำเพื่อให้ใจเราจดจ่ออยู่กับงานนั้น

แทนที่จะอยู่คนเดียวปล่อยให้สมองปรุงแต่งไปตามอารมณ์

3. ซ้ำเติมตัวเองด้วยการปิดโอกาสดีๆ ในชีวิต

อยอย่าจองจำจิตใจของเราด้วยข้อหาที่ยัดเยียดให้ตัวเอง

ปลดปล่อยตัวเองจากพันธนาการที่มองไม่เห็นเหล่านั้น

ไม่ว่าเราจะผิดหวังจากเรื่องอะไรก็ตาม

...อกหวัง...สอบตก...ตกงาน...

ตัวเราเองเท่านั้นที่จะทำให้ชีวิตของเราไปในแนวทางไหน

แม้บางทีการที่เราคิดไปในทางแง่บวก

จะเหมือนเป็นการหลอกตัวเอง

แต่มันก็ทำให้เรารู้สึกดีขึ้นในช่วงหนึ่ง...ไม่ใช่หรอ?

-เรื่องราวต่อจากปวดร้าว...3

สมองมันตึ๊บไปหมด ตอนนี้อ้วนกำลังโทรไปง้อเขาอยู่แน่ๆ

ความจริงอ้วนต่างหากที่จะต้องเป็นฝ่ายง้อยู ยูไม่ได้ทำอะไรผิดนี่

แล้วมันผิดด้วยหรือที่ยูโทรไปหาเขา

ใครกันแน่ที่จะต้องโกรธ? มันคือยูไม่ใช่ร๋?

แล้วทำไมยูต้องเป็นฝ่ายเสียเปรียบอ้วนทุกอย่าง ทั้งๆที่เรื่องนี้ยูเป็นต่อไม่ใช่ร๋

สารพัดคำถามที่อยู่ในหัว ที่ยูไม่สามารถหาคำตอบได้

ยูไม่รู้หรอกว่าน้ำตามันไหลมาตั้งแต่เมื่อไร รู้แต่ว่าตอนนี้เสื้อเปียกไปหมด

นี่ยูร้องไห้มานานเท่าไรแล้ว ตอนนี้ยูปวดหัว ปวดขมับ

ยูไม่อยากคิดอะไร แต่ทำไมยิ่งห้ามไม่ให้คิด มันกลับยิ่งคิด คิดไปสารพัด

................ครู่ใหญ่ๆ อ้วนโทรมา.............

อ้วน : ยูโทรไปกี่เบอร์

ยู : เบอร์เดียว <ความจริงแล้วยังมีอีกกี่เบอร์ล่ะ>

อ้วน : ยูโทรไปทำไม <ดุอีกแล้ว>

ยู : ก็อยากรู้

อ้วน : ไปบอกเขาว่าเราเป็นแฟนกันแบบนั้นได้ยังไง

ยู : ยูขอโทษ...แต่ทำไมอ้วนไม่บอกยู...ทำไมอ้วนต้องโกหกยูด้วยล่ะ

...ถ้าบอกยู...ยูจะไม่เสียใจขนาดนี้...ตอนนี้ยูรู้ว่าอ้วนมีใครอีก...

ยูคุยกับเขา...ยูก็ไม่ได้คิดอะไรมาก...

แต่ที่ยูเสียใจคือ...ทำไมอ้วนต้องโกหกยู...ทำไมต้องทำท่าทางแบบนั้นใส่ยู...

เรารักกันไม่ใช่ร๋...ยูไม่ได้ห้ามน่ะ...คนเราห้ามจิตใจกันไม่ได้...

อ้วนน่าจะบอกยูซักคำ...

อ้วน : ........<เงียบ>........

อ้วนวางโทรศัพท์ไปตอนไน๋ ที่พูดมา ยูพูดคนเดียวร๋

ทำไมล่ะ? ทำไมไม่ง้อยูซักคำ? ทำไมไม่ขอโทษยูล่ะ?

นาทีนี้ยูอึดอัดจนต้องปล่อยโฮออกมาเต็มที่

เอาเถอะยู ถ้าอยากร้องก็ร้องออกมาให้เต็มที่ ร้องออกมาให้หมด

"หนู!! ถอยเร็วลูก!" คุณแม่ตะโกนบอกด้วยอาการตื่นๆ

ยูนั่งทำหน้างงๆ พอหันไปด้านหลังก็เจอก้อนดินขนาดใหญ่เท่าลูกบาสกำลังไหลช้าๆจากเนินข้างบน ลงมาตรงทีที่ยูนั่งอยู่ด้านล่างพอดี

ยูลุกขึ้นช้าๆ เพราะไม่คิดหรอกว่าก้อนดินก้อนนั้นจะไหลได้ทันทับยู

แต่ยูคิดผิด มันไหลมาเร็วกว่าที่คิด คุณแม่รีบเอาขามายันก้อนหินก้อนนั้นไว้...

คุณแม่ : บอกให้ถอย ให้ถอย ทำไมไม่ถอยล่ะลูก

ยู : คุณแม่บอกให้หนูถอย แต่ทำไมคุณแม่ไม่ถอยล่ะ 555 บอกแต่เขา เลยโดนตัวเองเลย

<ยูในวัย 4 ขวบกว่าๆ กำลังหัวเราะเยาะคุณแม่>

คืนนั้นคุณแม่นั่งเอายามาทาขาตัวเอง

ยู : คุณแม่เจ็บร๋ค่ะ ดูสิเล็บเขียวหมดเลย

คุณแม่ : "แค่นี้คุณแม่ไม่เจ็บหรอกค่ะ แต่ถ้าหนูเป็นอะไรไป คุณแม่จะเจ็บมากกว่านี้หลายเท่าเลยน่ะค่ะ"

อยู่ๆภาพแม่ก็ปรากฏขึ้นมา...จริงสิ...รักที่แท้จริงของเราอยู่ที่ไน๋กัน

พอเถอะเรา เลิกร้องไห้เถอะ มันไม่มีประโยชน์อะไรหรอก

ตอนนี้ยูปวดหัวมาก ยูลุกขึ้นไปหยิบยาแก้ปวดมากิน

รู้สึกเวียนหัว กินเสร็จยูจะเข้านอน พอตื่นมาจะได้สดชื่น

และก็หวังว่าเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดในวันนี้คงเป็นแค่ความฝัน

ที่พอตื่นมาอีกที ก็คือโลกของความจริงที่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น

"อ้วนสัญญา...อ้วนจะรักยู และแคร์ยูทุกอย่าง"

"ห้ามนอกใจอ้วนน่ะ"

"เชื่่อใจและไว้ใจอ้วนน่ะที่รัก"

คำพูดเหล่านี้อ้วนเป็นคนพูดเองไม่ใช่ร๋

อ้วนทำให้ยูไว้ใจแต่ตอนนี้ยูรู้สึกผิดหวัง

น้ำตายูไหลออกมาอีกแล้ว ทั้งๆที่ตอนนี้ตาบวมไปหมด

แต่น้ำตาก็ยังคงไหลออกมา ทำไมยูต้องรักอ้วนขนาดนี้

ภาพที่ยูเห็นตอนนี้ คือภาพของอ้วน สลับ กับภาพของคุณแม่

ยูยกผ้าห่มขึ้นมาห่ม ทำไมมันหนาวจัง แต่เหงื่อก็ออกท่วมตัว

ยูหายใจไม่ออก ยูปวดหัวจนแทบทนไม่ไหว ปวดท้อง ปวดตา

ยูลืมตาไม่ขึ้น หายใจไม่ออก ยูขยับตัวไม่ได้ มันทรมานเหลือเกิน

"คุณค่ะ ตื่นค่ะ คุณค่ะ ตื่นรึยัง คุณค่ะ ตื่นๆ"

ไม่รู้ใครกันมาตะโกนใส่หูยู

"คุณค่ะตื่นมาทำบัตรค่ะ นี่พยาบาลน่ะค่ะ ตื่นเถอะค่ะ"

???พยาบาล??? ยูมาอยู่โรงพยาบาลร๋ มาตั้งแต่เมื่อไร

"คุณค่ะ คุณค่ะ ยังไม่ยอมตื่นอีก คงต้องรออีกซักครู่ ฉีดยานอนหลับไป ฤทธิ์ยาคงยังไม่หมด"

ยูโดนฉีดยา ไม่รู้ตัวเลย ยูอยากตอบสนองน่ะคุณพยาบาล

แต่ขยับตัวไม่ได้เลย ตาก็ลืมไม่ขึ้น ปากก็ขยับไม่ได้

ทำไมเนื้อตัวมันหนัก ไปหมดแบบนี้ ยูเป็นอะไรไป

"ไปคิดมากเรื่องอะไรน๊อลูกสาว ดูสิร้องให้จนตาบวมตาช้ำหมดแล้ว"

นี่มันเสียงป๋านี่ ป๋าพายูมาโรงพยาบาลร๋

ซักครู่ยูค่อยๆลืมตาขึ้น มันพร่าไปหมด ไม่เห็นอะไรนอกจากเพดาน

รู้สึกหนักๆที่ตา ปวดหางตามาก

ยูลองหลับตา แล้วลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง กลอกตาไปมา

ภาพที่เห็นคืออ้วนนั่งกุมมือยูอยู่ข้างๆเตียง

ตอนนี้ยูตามันพร่าไปหมด เพราะน้ำตาคลอเบ้า

ก่อนที่น้ำตาจะไหลผ่านหางตาลงมาถึงใบหู

.........ยูออกจากโรงพยาบาล..........

อ้วน : ยูอย่าทำแบบนี้อีกน่ะ

ยู : ..........<ไม่ตอบ เพราะกลัวคำพูดกับน้ำตามันจะออกมาพร้อมกัน>

อ้วน : อย่าทำแบบนี้อีกน่ะ อ้วนตกใจมากเลย ทำไมยูไม่รออ้วนกลับมาก่อน

มีอะไรเราก็คุยกันสิที่รัก

ยู : ยูไม่ได้ทำอะไร มันเป็นของมันเอง<เสียงสั่น น้ำตาไหล>

อ้วน : อ้วนรักยูน่ะ มีอะไรเราก็พูดกันสิ ถ้าไม่พูดอ้วนก็ไม่รู้ว่ายูคิดอะไรอยู่

ยู : ยูไม่ได้โกรธอะไรอ้วนเลยที่อ้วนมีใครอีกคน ยูรักอ้วนมาก

จนไม่อาจโกรธอ้วนได้ลง อ้วนจะมีใครอีกยูไม่ว่าเลยน่ะ แต่มีอะไรอ้วนต้องบอกยูน่ะ

ให้ยูได้รับรู้ แม้ว่ารู้แล้วต้องเจ็บ แต่ก็ยังเจ็บน้อยกว่าการปิดบังกันแบบนี้

 ....นาทีนี้เราต่างก็อยู่ในอ้อมแขนของกันและกัน น้ำตายูยังไหลออกมาเรื่อยๆ...

€ ยูไม่รู้หรอกน่ะ ว่าอะไรทำให้ยูรักอ้วนมากขนาดนี้ ความรัก ความผูกพันธ์ ที่เราสร้างไว้ด้วยกัน มันหนาแน่นกว่าที่อะไรจะทำลายได้ ยูกล้าพูดได้เต็มปากเลยว่า นอกจากครอบครัวแล้ว คนที่ยูรักมากที่สุดอีกคนหนึ่งคืออ้วน เพราะรักจึงยอมอดทนทุกอย่างแม้จะเจ็บปวดแค่ไหนก็ยอม ถ้าหากว่าอ้วนทำแล้วมีความสุข ยูก็พร้อมที่จะปรับตัว เพื่อความสุขของอ้วน

"คนเรารักกันต้องเข้าใจกัน

แต่ถ้าเราไม่พยายามเข้าใจเขาก่อน

ก็อย่าหวังให้เขามาเข้าใจเรา"

ความรู้สึกที่เรียกว่า"รัก"ที่ยูให้อ้วนไป ไม่เคยลดลงเลย มีแต่เพิ่มขึ้นทุกๆวัน แต่มันมีความรู้สึกบางอย่างของยูนั้นเปลี่ยนไป ยูรู้สึกไม่เหมือนเดิม เวลายูอยู่กับอ้วน อยู่บ้านอ้วน ยูรู้สึกอยากร้องให้ ความรู้สึกแบบนี้มันคืออะไร<ใครรู้ช่วยบอกที>

แต่ขอให้ไว้ใจยูน่ะที่รัก ยูรักอ้วน รักจนยอมทุกอย่าง แม้อ้วนจะโทรไปง้อ"คนดี"แล้วบอกเขาว่า"ยูเป็นแค่หลาน"ของอ้วนก็ตาม  

เพลงนี้ให้อ้วนน่ะ

....มันจี๊ดที่หัวใจ....

-ต่อจากปวดร้าว...2

ในที่สุดยูก็ตัดสินใจรับโทรศัพท์

ยู : สวัสดีค่ะ

"คนดี" : ?????????นี่ไม่ใช่โทรศัพท์อ้วนร๋ค่ะ

ยู : ป่าวค่ะ โทรศัพท์ยูค่ะ

"คนดี" : .................แต่นี่มันเบอร์อ้วนนี่ค่ะ

ยู : ค่ะ ยูกับอ้วนเปลี่ยนโทรศัพท์กันใช้ค่ะ <กวนตีนแล้วเรา>

"คนดี" : ร๋ ที่เมื่อกี้น้องโทรมาพี่นึกว่าสายพันกัน ก็เลยโทรกลับ <รู้ได้ไงว่าเราเป็นน้อง>

เออ...แล้วน้องเป็นอะไรกับเขาค่ะ

ยู : มากินอยู่กับเขา จะเป็นอะไรกันล่ะค่ะ <ชักจะโมโหแล้ว...>

"คนดี" : โทษน่ะค่ะ คบกันมานานยัง? <ถามได้ไงฟ่ะ?>

.........................................................

เราสองคนคุยกันเกือบ 2 ชั่วโมง แต่เราคุยกันด้วยเหตุด้วยผล ไม่มีกระทบกระทั่งกัน

แต่ตอนแรกยูก็แอบหงุดหงิดเหมือนกันน่ะ <ก็เล่นถามคำถามอะไรไม่เข้าหูอ่า>

"คนดี" : พี่ต้องขอบคุณน้องมากเลยน่ะที่โทรมาหาพี่<ประชดป่าวว่ะ?>

ที่ทำให้พี่ตาสว่างซะที พี่ไม่นึกเลยว่าเขาจะเป็นคนแบบนี้

ยู : ยูรู้แบบนี้ก็ปวดร้าวพอกันแหล่ะค่ะ แต่ถ้าหากเขาคบกับพี่แล้วมีความสุข

พี่รั�